Verwond kind

 

Kaos Kaos Outerwear Denim Outerwear Jeans Kaos Denim Jeans KlcF1J

 

In ons leeft vaak nog een verwond verwend kind! Dit kom ik in mijn leven veel tegen daar het verwonde verwende kind in mij lang verward is geweest. Ik heb jaren naar haar geluisterd samen met mijn elf Zelfje, het aspect van mijn gouden pure kind. Dat herkennen en erkennen in de medemens is voor mij makkelijk zonder daar iets mee te moeten. Pas als ze me vragen waarom ze altijd dezelfde problemen tegen komen, dan kan ik langzaam met hen naar dat verwonde kind gaan en alle  verwennerij om de pijn en angst  niet te voelen, opzij zetten. Als ze dat kind op schoot nemen, een kind dat in paniek schreeuwt en met de vuistjes op je borst slaat, dan is het hoog tijd om het met liefde te omarmen en niet mee in paniek te raken of mee te huilen. We zijn inmiddels volwassen en kunnen  dat kind net zo lang aanhoren en knuffelen totdat het rustig wordt. De grootste angst die we kennen is niet gehoord worden of afgewezen worden, dan heb ik het niet over nog meer mogelijkheden die het prachtige kind op jonge leeftijd zwaar kunnen beschadigen! Mijn redding was naar binnen keren met mijn Zelfje maar dat doet niet iedereen! Iedereen heeft een eigen overlevingstactiek. 

Ik ontmoette weer iemand met dit probleem op latere leeftijd! Ze bleef zichzelf afwijzen ,dus ook de ander en uiteindelijk wijst de ander haar  ook weer af.  De kunst is om het kind zoveel liefde te geven die ze als volwassene nauwelijks kan opbrengen. Dus kan ik eerst er op wijzen dat ik hou van haar en haar verwonde kind maar niet langer verwennen zal door haar te sussen en te begrijpen! Ik wijs ophaar probleem waar zij iets aan moet doen en niet blijven klagen en huilen over het vele onrecht wat ze aantrekt.  Daarna kan ik zacht worden en is het van groot belang dat ze in veel openheid en angst niet afgewezen wordt. Dit gebeurt vaak als ze blijft herhalen in de slachtofferrol! Ik ken dit probleem als geen ander en in mijn geval was Zelfje heel duidelijk. Ze zou pas terugkomen als ik er echt iets aan deed. Als ze er dan weer was, kreeg ik zoveel liefde omdat ik moeite had gedaan mijn probleem  aan te pakken. Dit doe ik ook met mensen. Ik hoef ze niet na te lopen, als ze me nodig hebben vragen ze wel . Ik laat nu heel bewust geen mensen in de steek, al lijkt het soms zo als ze zich in overleven blijven verwennen in plaats van werken aan zich zelf. Als dat wel is kan ik zomaar achter een boom vandaan komen voor een knuffel of schouderklopje dat ze alles waard zijn om te ontvouwen wat eruit moet en wat er voor in de plaats vrij komt. Als er weer een prachtig gouden kind in onschuld opstaat, is de volwassene bewust van de waarheid van liefde en kan het leven zoveel vreugde en liefde geven net als in het kerstverhaal. 

Ik ben me nu zo bewust hiervan dat ik waakzaam ben als mensen elkaar blijven afwijzen  als de kans er eindelijk is om met liefde door te dringen. Ik wijs alleen de overlevingsdrang van verwennerij af die alle verwondingen alleen maar toedekken! Inmiddels vind ik dit werk zo fijn om te doen in het dagelijkse leven.  Al keer ik steeds meer naar binnen, de enkele ontmoeting buiten zijn de spelers in mijn film en nu voel ik dat ik een rol heb om het gouden kind in mij te tonen. Mijn nieuw licht. Strooilicht!

Iedere ochtend wandel ik met een vriendin al heel vroeg door het park,eerder was dat een wandeling over de heide maar nu aanvaarden we dat onze beentjes liever over verharde weg wandelen totdat er verbetering komt! De wandeling noemen we ook ochtendgebed. We vertellen over het leven en zij is graag een luisterend oor daar ze het boeiend vind hoe ik leef en merk ook door haar vragen dat ze zich zelf ermee verbindt. Ik vraag erbij hoe zij met bepaalde dingen omgaat en zo merken we dat door de jaren heen onze harten verbinden met dit ochtendgebed. Dat vertrouwen en begrip is ook een onderdeel waarvoor ik leef.  Zo zijn de dagelijkse dingen vaak een netwerkje van gouden draadjes waar ik me helemaal mezelf in kan zijn. Dat kerstverhaal dat we gaan neerzetten in de voorstelling van iedereen is eindelijk voor 100% ingedaald. Het gloeit in mijn hart en zal alleen maar groeien!

Het schilderij op de foto, heb ik ongeveer dertig jaar geleden gemaakt, het toont de keldes van mijn ziel waar een klein duveltje, symbool verwonde kind mijn leven bepaalde in angst en paniek. Ik gaf toen bevestiging dat mijn leven gedoemd was te mislukken, mijn Zelfje zou toen pas terug komen als ik dat kind niet meer zou voeden. heel moeilijk, maar ik heb het gedaan in beeld! later begreep ik dat ik mezelf in de verwondingen niet moest bevestigen maar geloven in onschuld en liefde. Toen kwam mijn elf Zelfje terug en groeide als mijn gouden zielemaatje met me mee.

Aangemaakt met SimpleSite